Na een lange reis waarin wij als asielzoekers in een lange rij terecht kwamen voor de Duitse grens, was ons buitenlandse avontuur begonnen: de zangreis naar Duitsland van 5 tot en met 7 juni 2026. Na het inkwartieren in de Fettehenne werd koers gezet naar het clubhuis van ons zusterkoor Germania onder presidentschap van de zeer aanwezige Bernt Franke, zonder wie zijn koor lijkt te vervagen. Aldaar ons tegoed gedaan aan KÖLSCH, het lokale Keulse bier in kleine glaasjes a 1,30 euro.
De volgende dag allereerst naar de Dom (zie boven), vervolgens de Fttehenne lunchpakketten verorberd en in het stadstreintje gestapt. Daar werden we over de Keulse keitjes gevoerd, wat de meeste van ons geen genoegen schonk. Daarna naar de Evangelische Kirche Quettingen voor ons concert met Germania en het vrouwenkoor Bergisches Echo.
Voor de eerste keer gezamenlijk gezongen met onze Duitse broeders onder leiding van de uit Oekraïne afkomstige Eugen Momot. Met Paul Michel in de zaal werden we door onze broeders geholpen het Pelgrimskoor te zingen. Een lied waar velen van ons tegenop zagen, niet alleen vanwege de muzikale en tekstuele complexiteit, maar ook omdat de componist, Richard Wagner, een niet zo beste rol heeft gespeeld in een donker Duits verleden. Gelukkig konden we dat zelf met een ander Duits lied, Freiheit, ruimschoots compenseren. Voor dit lied kregen wij de meeste mensen, ook in Nederland, vrij eenvoudig op de banken. Het vrouwenkoor was van een andere orde. Grotendeels in het roze gestoken persten de dames er een enthousiast gezongen programma uit. Het opvallende was dat waar Germania vrijwel uitsluitend Duitstalig zong, dat de dames niet terugdeinsden voor een vlot Engelstalig repertoire.
Zondag 7 juni was de afsluiting van ons bezoek bij de (volgens Bert Landman) klassieke mis in de Sint Antoniuskerk in Wuppertal. Daar heeft men de gewoonte om de gehele mis op You Tube uit te zenden. Vanuit Nederland kregen we al snel de filmpjes toegestuurd. De eucharistieviering had in het filmpje de duidelijke overhand. Het koor was vrijwel alleen aanwezig met de Duitstalige gezangen, de drie missen van Schubert, Veni Sancte Spiritus, Frieden en Pacem. Het gebed van het koor om als afsluiting van ons gehele programma nogmaals Freiheit te zingen werd door Paul Michel helaas niet gehoord.
Terecht kreeg Rob Rouwhorst van de nietsvermoedende pastoor de titel Directeur van het Niederlandische Mannerchor in de schoot geworpen. Een verdiende onderscheiding want wat was het ongelofelijk hoe goed Rob deze zeer veeleisende en succesvolle trip van voor naar achteren heeft gepland, georganiseerd en begeleid. Rob, bij deze nogmaals namens alle deelnemers en hun aanhang hartelijk dank.
Erik Eggers